Τι είχαμε στο χωριό μας και τι δεν έχουμε σήμερα… Ας κάνουμε μια αναδρομή.
Γράφει η Μάρθα Ντεκόρ
Είχαμε γηροκομείο.
Είχαμε Ειρηνοδικείο
Είχαμε Αστυνομικό τμήμα.
Είχαμε Δασάρχη
Είχαμε μικρό Νοσοκομείο.
Είχαμε Ξενοδοχεία
Είχαμε.Ο.Τ.Ε
Είχαμε Αγροφύλακα
Είχαμε Σχολή Κοπτικής Ραπτικής
Είχαμε Τράπεζες
Είχαμε Νοσοκόμες
Είχαμε τσαγκάρηδες
Είχαμε Κοινότητα που οικονομικά βοήθησε στο χτίσιμο της εκκλησίας του Αη Γιάννη.
Βοήθησε οικονομικά στο χτίσιμο του πρώτου Δημοτικού Σχολείου.
Που κατασκεύασε δύο πλατείες.
Που έκανε δενδροφυτεύσεις.
Που μας έφτιαξε δρόμους με άσφαλτο.
Είχαμε μουσική σχολή.
Είχαμε σύλλογο σκακιού.
Είχαμε σύλλογο ποδηλατικό
Είχαμε μέχρι εχθές Ταχυδρομείο…..
Μας το πήραν και αυτό.
Και δεν έβγαλε κανείς κιχ…
Γιατί μας έμαθαν κάποτε , ότι η σιωπή είναι χρυσός.
Λάθος μεγάλο. Η σιωπή , είναι συνενοχή…..
Έγραψαν σήμερα οι τοπικές εφημερίδες , ότι οι κάτοικοι Νεοχωρίου είναι έξαλλοι και διαμαρτύρονται για το κλείσιμο του Ταχυδρομείου…..και εγώ το διάβαζα και γελούσα.
Και σχολίασα από κάτω.
Ποιόν είδατε να διαμαρτύρεται ;
Σε άλλο χωριό ζω ;
Φωτιά να πάρει αυτή τη στιγμή το χωριό , δεν θα σηκώσει κανείς το χέρι του , να ρίξει ένα ποτήρι νερό…
Αχ καημένο μου χωριό…
Πιο πάτο δεν έχεις ακόμη να πιάσεις…..
Πόσο λυπάμαι για τον ξεπεσμό του χωριού μας.
