Για τα 200 χρόνια της Ηρωικής Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων!
Γράφει η συγγραφέας Φωτεινή Μυλωνά-Ραΐδη
*Πνιγμένοι μες στη σκόνη σε δρόμους αδιάβατους κι ανασκαμμένους…
*Τρελαμένοι από τους θορύβους των λογής-λογής μηχανημάτων που δουλεύουν μ’ έναν αγχώδη πυρετό όσο περνούν οι μέρες…
*Αμήχανοι και μουδιασμένοι μπρος στον αλλόκοτο ως προς τη σειρά στολισμό της πόλης. – Πλάι σε άφτιαχτους δρόμους κρεμασμένα ταμπλό…-
*Απογοητευμένοι από τις πρώτες εκκωφαντικές φανφάρες του επερχόμενου γιορτασμού όπου η χλιδή δείχνει να περιττεύει…
*Σφιγμένοι από τις εφήμερες φιλοδοξίες “πνευματικών” ανθρώπων, που συντηρητικά δρώντες, θέλοντας ν’ ασφαλίσουν το Σήμερα από κάθε προσπάθεια εξόδου, συνεχίζουν αποτιμούν με υπερφυσικά, άπιαστα, για μας μέτρα τους εξοδίτες…
*Απηυδισμένοι από την απάρνηση των αναγκών της πόλης και των ανθρώπων της σήμερα, επαναπαυμένοι στους ηρωικούς προγόνους μας και χάριν αυτών ζητώντας….
Διεκδικώ μέσα από τον δρόμο της ποίησης τη σκυτάλη από τους προγόνους μας για τη συνέχεια του αγώνα τους.
Τη σκυτάλη, που ευτυχώς για μας περιφέρεται μετέωρη πάνω στα μετερίζια της πόλης, αναζητώντας τα χέρια μας και το σθένος μας
“Πολύ το χώμα στον τύμβο σας πάνω
Δύο αιώνες πέρασαν…
Κι οι προσδοκίες σας, ευτυχώς,
Εμμένουν ορθές στα μετερίζια της πόλης μας
Η σκυτάλη σας, μονάχα, περιφέρεται μετέωρη,
αναζητώντας τα χέρια μας και το σθένος μας.
Χρόνο πολύ αναλώνουμε στην τιμή σας.
Είναι βαρύ το φορτίο, που μας αποθέσατε στους ώμους μας!
Η έγνοια μας μην τίποτε λιγότερο…, μας απορροφάει.
Έγινε τ’ αλωνάκι μας, Ιερή πόλη του κόσμου!
Κι εμείς… Κι εμείς…
Πώς μικρύναμε έτσι;
Πού πάνε οι άνθρωποί μας που φεύγουν;
Που πάνε;…
Μια τελετουργία μύησης ονειρεύομαι την πομπή της Εξόδου
Στις αξίες της ζωής σας
Για να πάρουμε μαζί με το χρίσμα της αξιότητας
Και τη σκυτάλη να προχωρήσουμε!
