Loading...

Το Μεσολόγγι, τα πρόσφατα γεγονότα και η διαχωριστική γραμμή


Μοιραστείτε το άρθρο...

Γράφει η Ανθή – Λουΐζα Παπά

Μέσα στις 20 μέρες που πέρασαν η λέξη «Μεσολόγγι» ήταν από πρωίας μέχρι βαθείας νυκτός μέσα σε κάθε κανάλι, σε κάθε σπίτι, ενώ οι Έλληνες τηλεθεατές μέσα από το ενημερωτικό – αστυνομικό πάθος των κάθε βαθμίδας δημοσιογράφων και ανταποκριτών, συμμετείχαν και αυτοί εναγωνίως στην εύρεση του θύματος, στην εύρεση του δράστη και γενικά στην εξιχνίαση της υπόθεσης.

Και φυσικά σε όλη αυτή τη συνθήκη του τρόμου και της δικής μας απόγνωσης, ουδείς λόγος για την πολιτική, κοινωνική και ηθική διάσταση του φαινομένου.

Αντίθετα στο διάστημα της εξέλιξης των γεγονότων, ακούσαμε για τα έλη στον τόπο του Μεσολογγίου, τα θολά βουρκόνερα και τα ψάρια που τρέφονται με ανθρώπους.

Εικόνες – εντυπώσεις εκ του προχείρου, μέχρι που ένας εκπαιδευμένος σκύλος έδωσε τη λύση βρίσκοντας τον νεκρό του άτυχου νέου και η τεχνολογία έδειξε και τον φερόμενο ως δράστη. Στα ποικίλα παράλληλα σχόλια, φήμες περί τοκογλυφίας, χρυσοθηρίας, κυκλώματος αρχαιοκαπήλων και φήμες για άλλες «ευγενείς» δράσεις.

Έτσι περίπου τελείωσε άλλη μία τραγική ιστορία από το μεγάλο κεφάλαιο της έξαρσης των φαινομένων κοινωνικής παθολογίας στην πατρίδα μας, φαινόμενα που έχουν πάρει τη μορφή επιδημίας ανά την ελληνική επικράτεια.

Τρομακτικό επίσης όλο αυτό το κλίμα της λεπτομερούς περιγραφής, που έμπαινε από τηλεοράσεως σε κάθε σπίτι. Σαν μια κουλτούρα, μια λαγνεία, του κλίματος φόβου και τρόμου.
Μήπως γίνεται προσπάθεια να εθιστούμε σ’ αυτό το κλίμα, ώστε με το τέλος κάθε υπόθεσης να λέμε «και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;», αναμένοντας το επόμενο κρούσμα;

Το Μεσολόγγι που από προχθές φτώχυνε κατά έναν νέο άνθρωπο και μιλώ για το παλικάρι που τόσο άδικα χάθηκε, πήρε το μερίδιό του από την παθολογία αυτή.

Εξ αυτού, τούτες τις μέρες στο Μεσολόγγι πλεονάζει το πένθος για τον αδικοχαμένο νέο, πάνδημη είναι η συμπάθεια για τους οικείους του, ενώ μένει το «γιατί», που ζητά επειγόντως απάντηση.

Μήπως κάποτε θα πρέπει να γίνει λόγος για το μηχανισμό που γεννάει τα φαινόμενα αυτά; Δηλαδή τι είναι εκείνο που γεννάει αυτήν την παθολογία στην πατρίδα μας, ώστε να αλλαχτεί κάτι; Πόσους ανθρώπους θα θρηνήσουμε;

Ολοένα και περισσότερο γίνεται από τον καθένα αντιληπτό ότι όταν εγκλήματα ιδιαζόντως ειδεχθή, έχουν πάρει στη χώρα μας τη μορφή επιδημίας, όταν καθημερινά ακούμε για βιασμούς, κακοποιήσεις παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων, παιδεραστία, συμβόλαια θανάτου, κυκλώματα, ανέντιμο χρήμα, παραοικονομία, αυτοκτονίες που κοντεύουν να θεσμοθετηθούν και όταν όλα αυτά, γίνονται το πλαίσιο της ζωής των Ελλήνων και όλα αυτά, γίνονται συγκοινωνούντα δοχεία, που οργανώνουν το τελικό γινόμενο, που είναι η ευτέλεια της ζωής μας, πλέον κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι κάθε φορά το πρόβλημα δεν αφορά στα θύματα ή στις οικογένειές τους μόνο.

Είναι πρόβλημα κοινωνικό και πολιτικό.

Μήπως λοιπόν ήρθε η στιγμή να αναζητήσουμε τον πραγματικό ένοχο στην υποχώρηση – υπολειτουργία του θεσμικού κράτους, στην ατιμωρησία και φυσικά στη μονομερή λιτότητα και την υποχρεωτική πτωχεία που επεβλήθη, ως διαρκής ασφυκτικός οικονομικός θάνατος στον ελληνικό λαό από το 2009 και μετά;

Η ποιότητα και η ποσότητα του χρήματος, λένε οι κοινωνικοί επιστήμονες, καθορίζει το συνολικό φαινόμενο της ζωής κάθε κοινωνίας. Το επιφανειακό, άφθονο και άγνωστης προέλευσης χρήμα στα χέρια των λίγων, ούτε διασφαλίζει, ούτε παράγει αξίες σε μια κοινωνία. Παράγει ΜΟΝΟ παθολογία.

Ας αναζητήσουμε μερικές δεκαετίες πριν, στην νεώτερη ιστορία το χρόνο που άρχισε να μεθοδεύεται η παθολογία αυτή και τους μηχανισμούς που ενεργοποιήθηκαν από τότε, για να φτάσουμε στην εξήγηση αυτών των φαινομένων.

Το Μεσολόγγι όπως και όλα τα περιφερειακά κέντρα της Ελλάδας, στη συνθήκη αυτή της φθίνουσας οικονομικά, πληθυσμιακά, κοινωνικά και ηθικά πατρίδας μας, δείχθηκε το ίδιο ευάλωτο με όλα τα άλλα μέρη της Ελλάδας. Και ένας από τους νέους του, πάνω στον ενθουσιασμό και στην απειρία της νεότητάς του, έγινε ο πιο αδύναμος κρίκος.

Το πιστοποιεί ο Σεφέρης σ’ εκείνο το στίχο από το ποίημα του «Τελευταίος σταθμός» που λέει: «ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο – άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν»…

Πού λοιπόν θα απλώσει τις ρίζες του ένας άνθρωπος στην Ελλάδα του σήμερα;

Εδώ, η διαχωριστική γραμμή.

Στο ίδιο ποίημα ο Σεφέρης θα πει: «Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; – Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;»

Και αφιερώνω τους στίχους αυτούς, ως δικαίωσή του στις συνθήκες της αιωνιότητας, στη μνήμη του νέου από το Μεσολόγγι που τόσο άδικα τράβηξε το σκοτάδι μιας νύχτας.

Στη μνήμη του Χαράλαμπου Κούτσικου, ας μιλήσουμε γι’ «αυτό που μεταδίνει τη ζωή».
Του το οφείλουμε.
Αντίδοτο και παρηγορία!

Ας μιλήσουμε για την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, τη μία από τις δύο παγκόσμια Ιερές πόλεις.

Η άλλη είναι η Μέκκα. Μία πόλη, που πορεύεται στο χρόνο με την ισχύ ενός διαχρονικού ιδανικού και όπου οι άνθρωποί της διακονούν με το πάθος μιας πίστης, την τεράστια ιστορική τους μνήμη.
Σε όλο αυτό το τραγικό διάστημα του μήνα της αγωνίας μας για το νέο μας, η Ιερή μας Πόλη του Μεσολογγίου μέσα από τα ηθικά της σύνορα, συνέχιζε να απλώνει τις εσωτερικές της δυνατότητες, παρήγε έργο γράφοντας στην Ιστορία της και έκανε τη διαφορά.

Στην άλλη της διαδρομή η χρονική αυτή περίοδος, ξεκίνησε με μία σπουδαία διάκριση για το Μεσολόγγι, αφού ένα μέλος της και από τους πρωτεργάτες στη διακονία της ιστορικής της μνήμης, ο Νίκος Βλαχόπουλος, οπλουργός – συντηρητής ιστορικών όπλων, συνεχιστής της μεγάλης παράδοσης της οπλουργίας στον τόπο μας και με πανελλήνια αναγνωρισιμότητα, καταξιώθηκε μπαίνοντας ως συντελεστής – οπλουργός στην ταινία «Καπετάν Μιχάλης», κατασκευάζοντας το συνολικό οπλισμό για τις ανάγκες της ταινίας και με ταυτόχρονα συμβουλευτικό ρόλο στο σκηνοθέτη της ταινίας, για τη διδασκαλία των μαχών.

Έτσι η μεγάλη παράδοση της οπλουργίας που ο Νίκος Βλαχόπουλος διακονεί με πάθος, μαζί με τα σύμβολά της, τα αποτρεπτικά γοργόνεια και τους προστάτες δρακοκτόνους καβαλάρηδες αγίους της, από το Μεσολόγγι παραδόθηκε στον κινηματογράφο.

Σ’ αυτό ακριβώς το διάστημα η Ιερά Πόλη έβαλε στον οπλισμό της δύο σπάνια αποκτήματα.

 

Το πρώτο απόκτημα είναι η δίτομη έκδοση της Συλλογής των Παραδοσιακών Ελληνικών Τραγουδιών, τα οποία με τη βοήθεια του Κοραή συγκέντρωσε ο ιστορικός και φιλόλογος, Γάλλος φιλέλληνας Κλώντ Φωριέλ και εξέδωσε στο Παρίσι το 1824. Στο τέλος του δεύτερου τόμου δε, με τη μεσολάβηση του Κοραή πάλι, τυπώνεται και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν».

Το πολύτιμο αυτό έργο, ανακοινώθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024 ότι πέρασε στην κατοχή του Μεσολογγίτη ευπατρίδη Νίκου Κορδόση, ιδρυτού του Κέντρου Λόγου και Τέχνης «Διέξοδος». Νέο απόκτημα του Νίκου Κορδόση, που επί δεκαετίες διακονεί με υψηλούς όρους και δικαιώνει και μεγαλώνει την πόλη του και την ιστορία της, μέσα από το δρόμο του πολιτισμού.

Το άλλο απόκτημα αυτών των ημερών, κτυπά στο κέντρο της Ιστορίας του Μεσολογγίου.

Πρόκειται για σπάνιο βιβλίο που γράφτηκε το 1826, ακριβώς στο χρόνο της Εξόδου και σε λόγο δοξαστικό αποδίδει την πνοή και το συνολικό φρόνημα των μαχητών του. Είναι απόκτημα του νεαρού συλλέκτη και επιχειρηματία του Μεσολογγίου Νικόλαου Λύρου, ευγενούς νέου με ανάλογες αναζητήσεις, που προκαλεί το σεβασμό αν σκεφτούμε ότι είναι μόλις 28 ετών ενώ το πάθος και η δράση του για τα τεκμήρια της Ιστορίας της πόλης του, κρίνονται σπουδαία.

Τα δύο αυτά αποκτήματα φέρουν την ισχύ ενός οπλισμού, μιας γενναίας προίκας για την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου.

Με το ξεκίνημα του 2024, ξεκίνησε για το Μεσολόγγι το έτος Λόρδου Βύρωνα, που πέθανε 200 χρόνια πριν, το 1824 στο Μεσολόγγι. Η Ροδάνθη Φλώρου, με το έργο της και υπεύθυνη για τη διαρκή πραγματοποίηση ενός ιδανικού στο πλαίσιο της Βυρωνικής Εταιρείας του Μεσολογγίου, ανήγγειλε την πρώτη από τη σειρά των τιμητικών και παγκόσμιας εμβέλειας, για τον Άγγλο ποιητή, εκδηλώσεων του έτους.

Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Μεσολόγγι στις 27 Ιανουαρίου παρουσία του Άγγλου πρεσβευτή στη χώρα μας Μάθιου Λότζ, ο οποίος μας ετίμησε και με έναν σπουδαίο αφιερωματικό λόγο που απέδωσε ο ίδιος σε άψογη ελληνική γλώσσα.

Ξεχωριστό επίσης σημείο αυτών των ημερών, ήταν η πρωτοβουλία του φορέα των Φίλων της Λιμνοθάλασσας να συνομιλήσουν στα πλαίσια μιας συνέντευξης με την Μαριάννα Κατράκη, κόρη της μεγάλης δημιουργού χαράκτριας Βάσως Κατράκη. Ο λόγος της Μαριάννας Κατράκη, ήταν μία εκ βαθέων κατάθεση.

Με τα νερά τής Λιμνοθάλασσας να στέκουν σαν ένα μεγάλο αντηχείο τής μνήμης, η Μαριάννα Κατράκη ξεδίπλωσε τη βιωματική της εμπειρία και μας έδωσε την ευκαιρία να κοινωνήσουμε με στιγμές της νεώτερης ιστορίας μας και κυρίως με τη μορφή της Βάσως Κατράκη. Δηλαδή να κοινωνήσουμε με εκείνη την ψυχή του Προμηθεϊκού, απροσκύνητου, ανυπότακτου, δημιουργικού Έλληνα καθαρού ανθρώπου, που ανάμεσα από πολέμους, εξορίες, διωγμούς και δικτατορίες, κατάφερε να σταθεί όρθιος διακονώντας τον πολιτισμό, τον άνθρωπο και τις αξίες του. Μία συνέντευξη που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία της χώρας.

Και τέλος μία διαφορετική δράση αυτών των ημερών, κλείνει το χρονικό αυτό διάστημα. Η δράση αφορά στη σχολική ενότητα του 2ου Γενικού Λυκείου Μεσολογγίου και μάλιστα στην ομάδα του της Φιλαναγνωσίας, η ψυχή της οποίας, η εκπαιδευτικός Ελένη Πλακίδα, μαζί με την ομάδα των μαθητών, από τις 17 έως 19 Ιανουαρίου 2024 πραγματοποίησαν πολιτιστική εξόρμηση στην Αθήνα με θέμα: «Συνάντηση δύο Γλωσσών – Λογοτεχνία και Μουσική». Στο πλαίσιο της δράσης αυτής, επισκέφθηκαν το Μουσείο Μαρία Κάλλας, το Εθνικό Ιστορικό, το Μουσείο της Ακροπόλεως, το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, το Αρχείο Καβάφη, δύο μεγάλα βιβλιοπωλεία, παρακολούθησαν δύο θεατρικές παραστάσεις και διασκέδασαν στην τελευταία μπουάτ της Πλάκας.

Ένα τριήμερο ξεχωριστής εμπειρίας για τους μαθητές, που δια βίου θα τους ακολουθεί σαν ποιοτικό σημάδι. Έκαναν τη διαφορά! Έπαινος και διάκριση στην κυρία Ελένη Πλακίδα, που είχε την πρωτοβουλία, στους μαθητές που μετείχαν, στο Διευθυντή κύριο Γουβέλη και σε όλο το σχολείο.

Μία πράξη για μίμηση. Το σχολείο μπορεί να δίνει και παιδεία και να ανοίγει ορίζοντες.

Και όταν μιλούμε για την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στις σπουδαίες της καταθέσεις, που είναι το Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό του Μουσείο, από τα καλύτερα της Ευρώπης, με δημιουργό του και φρουρό του την Έφορο Ολυμπία Βικάτου, σήμερα Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού.

Όπως δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το υπέροχο και πρωτότυπο Μουσείο Άλατος, που ο Νίκος Κορδόσης και η Δέσποινα Κανελλή έδωσαν στην πόλη.

Και όλα αυτά τα σπουδαία, επικυρώνει η μόνη διαχρονική σταθερά του Μεσολογγίου και οδηγήτρια υπέρτερη ύλη του.

Το τοπίο της Λιμνοθάλασσας!

Για να εννοηθεί το Μεσολόγγι, απαιτείται μύηση σ’ εκείνο το σημείο της θάλασσας, που τα νερά ακινητοποιούνται και διαβάζουν την ιστορία τους. Και για χρόνους πολλούς στα δειλινά, βάφονται, όπως και ο ουρανός από πάνω τους, κόκκινα, από το αίμα εκείνων που πορεύτηκαν τότε ολόισα στο θάνατο. Στιγμή, των μυημένων του θαύματος και της ιστορίας! Νερά σαν λυσίπονη πράξη, που χωνεύει φως, προστατεύει τα όνειρα, και τροφοδοτεί με ενεργητική σκόνη το βηματισμό μας στο νυν.

Μίλησα για το Μεσολόγγι, που στερεώνει τη ζωή μας.

Δεν γνωρίζω αν κάποιος ανταποκριτής ή κανάλι θα ενδιαφερθεί για τα διαφορετικά αυτά νέα από το Μεσολόγγι των τελευταίων ημερών ή για τις εικόνες αυτές που τα συνοδεύουν. Έγραψα από καθήκον να δώσω το σύνολο της αλήθειας αυτού του ειρηνικού και λυσίπονου τόπου που μου δόθηκε σαν πατρίδα.

Δικαίωμα και αίτημα κοινωνικής υγείας!

Και μην σκεφτεί κανένας να πει ότι, γράφοντας για τις άλλες δράσεις, τις σπουδαίες των ημερών στο Μεσολόγγι, θέλησα να ηθικολογήσω σε βάρος του νέου μας που χάθηκε. Το ήθος μου και ο πνευματικός και συναισθηματικός μου οπλισμός, δεν θα μου το επέτρεπαν αυτό.
Άλλωστε γνωρίζω, όπως και όλοι γνωρίζουμε ότι εδώ η ευθύνη είναι συλλογική. Ο καθένας από μας, δείχνει το δρόμο και από το δικό του μετερίζι διαμορφώνει τους όρους της κοινωνικής συνύπαρξης.

Ο βίος και η πολιτεία μας, οργανώνουν το πεδίο, που θα απλώσει τις ρίζες του κάθε νέος.

Η στάση και η πράξη μας θα απαντήσει στον ποιητή.

Μήπως ο άνθρωπος αξίζει να είναι άλλο πράγμα;




Μοιραστείτε το άρθρο...
Ετικέτες:

Newsroom

Σκοπός μας είναι η προβολή και ανάδειξη της ιστορικής κληρονομιάς, του περιβαλλοντικού πλούτου καθώς και της πολιτιστικής και πολιτισμικής παράδοσής μας. Στόχος μας είναι η ενημέρωση των επισκεπτών και η έμπρακτη συμβολή ούτως ώστε ο νομός Αιτωλοακαρνανίας να γίνει ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
iAitoloakarnania.gr

Φανταστικά τοπία, σπουδαία ιστορία, υπέροχοι άνθρωποι!