Η Κατερίνα Σάββα πήρε αγκαλιά την πάπια, «την κοιτάω, την χαϊδεύω και ξεψύχησε στα χέρια μου» – «H μεγαλύτερη απόδειξη ότι και τα ζώα έχουν συναισθήματα, αγαπούν και ανταποδίδουν την αγάπη και την χαρά που τους προσφέρουμε», λέει η γυναίκα.
Μία πάπια, που ζούσε στον δημοτικό χώρο όπου βρίσκονται και οι υπόλοιπες πάπιες στο Γρίμποβο, στη Ναύπακτο, μπροστά από τον κήπο του Ξενία, είχε αναπτύξει μία σταθερή συνήθεια τα τελευταία χρόνια. Κάθε χρόνο άφηνε το Γρίμποβο και κατευθυνόταν στην αυλή του ζωγράφου Γιάννη Αρτινόπουλου, για να γεννήσει τα αβγά της.
Την Τρίτη το πρωί, η πάπια ακολούθησε ξανά την ίδια διαδρομή. Πέταξε από τον φάρο, διέσχισε τη γνώριμη πορεία και έφτασε στην αυλή. Αυτή τη φορά, όμως, δεν πήγε εκεί για να αφήσει αβγά, αλλά λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή.
Σύμφωνα με το nafpaktianews.gr, η πάπια πλησίασε ήρεμα τη σύζυγο του ζωγράφου, Κατερίνα Σάββα. Εκείνη την πήρε στην αγκαλιά της με στοργή και, μέσα σε αυτή την αγκαλιά, η πάπια «έφυγε» ήσυχα και γαλήνια.
Το περιστατικό προκάλεσε συγκίνηση στην περιοχή, καθώς η παρουσία της πάπιας είχε συνδεθεί με μία επαναλαμβανόμενη εικόνα των τελευταίων χρόνων. Η ετήσια επιστροφή της στην ίδια αυλή είχε δημιουργήσει μία ιδιαίτερη σχέση οικειότητας με τους ανθρώπους που τη δέχονταν στον χώρο τους.
«Πριν τέσσερα χρόνια, ένα πρωί του Νοέμβρη, άκουσα θόρυβο στον κήπο και βγαίνω και βλέπω τρεις πάπιες. Αμέσως φρόντισα να τις ταΐσω και συνδεθήκαμε με τις πάπιες πάρα πολύ. Ειδοποιώ τον δήμο πώς ήρθαν τρεις πάπιες και μου είπαν να τις φροντίσω και θα τις πάρουν την άνοιξη. Ήρθαν και τις πήραν την άνοιξη και για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια οι πάπιες έρχονταν τον Νοέμβριο σε εμένα και τέλος Μαρτίου-αρχές Απριλίου τις έπαιρνε ο δήμος για να τις πάει στο δασύλλιο όπου υπάρχει τρεχούμενο νερό. Μια χρονιά μου έκαναν και παπάκια, ήταν κάτι καταπληκτικό», είπε η κυρία Σάββα.
«Σήμερα το πρωί ακούω έναν θόρυβο, ανοίγω την πόρτα και βλέπω μία από τις πάπιες να είναι πάνω σε μία από τις πολεμίστρες. Την φωνάζω Πιπίτσα γιατί έτσι την έλεγα. Φωνάζω “Πιπίτσα, Πιπίτσα” και η πάπια πετάει, έρχεται μέσα στον κήπο αλλά δεν σηκώνεται άνετα από το έδαφος. Πάω κοντά της, την παίρνω αγκαλιά, την κοιτάω, την χαϊδεύω και η πάπια ξεψύχησε στα χέρια μου. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή γιατί αυτό που έκανε αυτό το ζώο ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι και τα ζώα έχουν συναισθήματα, αγαπούν και ανταποδίδουν την αγάπη και την χαρά που τους προσφέρουμε. Θα της είμαι ευγνώμων για μια ζωή που ξεψύχησε στην αγκαλιά μου», λέει η κυρία Κατερίνα.
Η κυρία Κατερίνα διάβασε και μεγάλο απόσπασμα από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη για τα ζώα «το οποίο εγώ σαν μαθήτρια δημοτικού το είχα μάθει στην δεκαετία του ‘60».
Το ποίημα:
Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;
Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.
