Προβληματίστηκα αρκετά για το αν πρέπει να γράψω κάτι. Όμως, η σιωπή δεν βοήθησε ποτέ κανέναν.
Είμαι μητέρα μαθητή στο Λύκειο Νεοχωρίου και η αγωνία μου χτύπησε κόκκινο όταν έμαθα για το τραγικό περιστατικό με το παράθυρο που έπεσε στο κεφάλι μαθητή. Μια αγωνία που, στη συνέχεια, μετατράπηκε σε ανακούφιση, συνοδευόμενη όμως από τύψεις, γιατί το παιδί που τραυματίστηκε δεν ήταν το δικό μου!
Ο λόγος, όμως, που αποφάσισα να γράψω είναι ότι, πέρα από μητέρα μαθητή στο Λύκειο Νεοχωρίου, είμαι και εκπαιδευτικός και προϊσταμένη στο 1ο Νηπιαγωγείο Νεοχωρίου.
Ένα νηπιαγωγείο που στεγάζεται δίπλα σε ένα υδραγωγείο ύψους 15 μέτρων, το οποίο έχει χαρακτηριστεί κατεδαφιστέο και επικίνδυνο!
Σχεδόν δέκα χρόνια τώρα, στέλνω έγγραφα στον Δήμο και στη ΔΕΥΑΜ, ζητώντας να ελεγχθεί η ασφάλεια αυτού του οικοδομήματος.
Οι απαντήσεις είναι ελάχιστες και αόριστες, με την ευθύνη να μεταβιβάζεται διαρκώς από τον έναν στον άλλον.
Και τα χρόνια περνούν…
Τα μόνα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα για την προστασία 50 μικρών μαθητών, 9 μελών του εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού, αλλά και κάθε ανθρώπου που περνά από το σημείο, είναι ένα υποτυπώδες φράξιμο στο πίσω μέρος της αυλής του σχολείου, ώστε τα παιδιά να μην έχουν πρόσβαση εκεί.
Ορίστηκε, μάλιστα, δικαστήριο για τις 26 Σεπτεμβρίου, το οποίο φυσικά αναβλήθηκε.
Και αναρωτιέμαι:
Για πόσο καιρό ακόμη θα αναβάλλεται η ασφάλεια των παιδιών μας;
Για πόσο καιρό θα τα στέλνουμε στο σχολείο με την αγωνία μήπως συμβεί κάτι που θα μπορούσε να είχε προληφθεί;
Για πόσο καιρό ακόμη θα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες πάνω από την ασφάλεια και την προστασία τους;
Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να συμβεί ένα ατύχημα για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι. Δεν θα έπρεπε να περιμένουμε να κινδυνεύσει ένα παιδί για να γίνει αντιληπτό ότι η ασφάλεια στα σχολεία δεν είναι πολυτέλεια ούτε ζήτημα που μπορεί να περιμένει.
Η ασφάλεια των παιδιών μας δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης
Ως μητέρα, ως εκπαιδευτικός και ως προϊσταμένη σχολικής μονάδας, ζητώ το αυτονόητο: να αναληφθούν επιτέλους οι απαραίτητες ευθύνες και να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα για την προστασία των παιδιών, των εργαζομένων και κάθε πολίτη.
Γιατί, τελικά, το ερώτημα παραμένει:
Πόσοι ακόμη μαθητές πρέπει να κινδυνέψουν για να γίνει η ασφάλειά τους πραγματική προτεραιότητα;
Αρετή Ζαχοπούλου
Προϊσταμένη του 1ου Νηπιαγωγείου Νεοχωρίου
